تهران آبادان

لب های تو با تلخ زبانی سرخ است قند است که با چای رفاقت دارد رک باش بگو هر چه که در دل داری تهران به آلودگی عادت دارد هر آیینه ای در دلِ من میبینی سنگی بزن و بشکن و بگذر اما هر دانه از این خرد شدن ها یک روز دینار به دینار غرامت دارد یک گله رمیده است در این دل بی تو یک منظره مُرده است در این تاریکی عکسم کن و با میخ به دیوار بکوب چون بیشتر از طاقچه طاقت دارد بگذار مثالی بزنم من بی تو فریادِ ترک خورده آبادانم دیوار به دیوار وجودم زخمی از رد گلوله و اثابت دارد شب باش مرا سنگ در آغوش بگیر خورشیدم و بی مرز فقط میتابم روز است که بی قاعده جریان دارد شب ثانیه به ثانیه ساعت دارد لب های تو با تلخ زبانی سرخ است قند است که با چای رفاقت دارد