مریم

غروب که میشه بوی مریم از توو پنجره ها میاد توو خونه های داراب خونه هایی با آجرای خسته اینجا بازار تلخ عزاداراس تا شب میشه مریم و آشنا ندیده توو این زمان تموم واژه ها غریبه ن تا غرق بشه پشت رود شب میون کوه نگاه مادری که با شنا غریبه س مریمم کجایی برای لباست اندام آزاد قامتی ندارم بیا مادر استقامتی ندار خوب و بد تویی بی تو قیامتی ندارم وقتی که توو کعبه کریحن همه خواب وسط این قریه ن همه مادر بعد زوزه های گرگا میگه کدوم زوزه بوی خون مریممه آه، مریمم گل ناب امیدم اینجا صورتا همو به نقاب لو میدن چشمات دیدنو به خواب لو میدن ماهیا همو به قلاب لو میدن کل عمر تو صرف چی میشه میشد سکون واست یه درد دیرینه میشد لای درختا که به اره میگفتن تقدیر حرکت تو پوزخند بی ریشگی شد جهان کوچیک و فانیه ننه دستات زندانیه ننه دیوونه ی این خورده نفسی ها؟ جانم اینجا جانیه ننه توو غروب کبود جوونه ها کدوم مرگو بدم به ثانیه ننه توو فرسایش خفت سن هوای گردی توو نفرت شن جهان غمین و خالیه ننه زمین ِ بیماریه ننه چشماتو باز رفتن بذار جهان نگهبانیه ننه زبونی که نگه قربان همون سریه که قربانیه ننه نبودم دنبال مصلحتم من صدای اسلحته م ننه جهان روزی بی کسیه یه زخم باز بی بخیه تنت گرم نون توو سفره ت جهان چه دندونه ننه که وقتی سر میکشی بهش سمباده زر میکشی بهش حالا جر بده که کل جهان نون ِ ننه