روپوش

[کورس] مامان منو ببخش واسه خشونتم ببخشید که هنو یه باری روو شونتم ببخش منو اگه سرکشم سردم و نمیاد یه قطره از چشم مامان من آدما رو دادم نجات اگه دیدی هر شب خونه روو دستکشم [ورس یک] روپوشم سفید، ماشینش سبزه میگن راهت آخرش لب مرزه میگن اگه همه دردات شعر شه شاید همه چی تموم شه یه لحظه اینا میخوان بخورم شام آخر وقتی که گناهکارا میشن داور متهم میکنن به فحش مادر روو بازوم تتو کردم عکس مادر هر رو واسم مث روز آخره شاید نوبتمه بکنم عبور خرّم اون نغمه که بمونه به یاد قهرمان قهرمانه حتی توو گور بیخیال درسای دانشکده کشنده ترین بیماری غروره احترامم واسه همه یه قده استاد دانشگاه باشی یا سپور توو ایران رپ کن موندم با غرور نبینن زخمای تن لاغره قدرت من قلم و یه جوهره حتی بگن عصر مرگِ هنره میتونه آدم پشت این پانچا بدون آتیشی وا کنه چاکراه عاشق دخترای خیابونه عاشق بچه های سرِ چهارراه [کورس] مامان منو ببخش واسه خشونتم ببخشید که هنو یه باری روو شونتم که دلیل اشک روو گونتم و هر آشغالی رفت توو رگم ببخش منو اگه سرکشم سردم و نمیاد یه قطره اَ چشم من آدما رو دادم نجات اگه دیدی هر شب خونه روو دستکشم [ورس دو] مامان اینا میگن زده به سرت هیچ بغضی نمیکنه خفه پسرتو حرفامو زدم من بدون ترس که کل رپفا خواستن بد پسرتو خودم میمیرم شعرام میمونه افسانه میشه این دکترِ دیوونه مامان اگه دیدی پسرت میخونه داره راه میره از درداش میخونه