گل قرمز

تو که گرمای تب دستهامی تو که درمون همه دردامی تو به خوبی شب دیداری تو پرستاره دل بیماری تو به خوبی شب دیداری تو پرستاره دل بیماری مگه گل قرمز به من هدیه ندادی که دادی توم یه شبا دلت ریخت به من تکیه ندادی که دادی مگه نفس هاتو به من هدیه ندادی چرا پس فرصت گریه ندادی قسم خوردی که تا باشه نفسای تو هستم تو رو دیدم و چشامو رو این ادما بستم نذار بیشتر از این بینمون اینجوری بمونه برسون خودتو خستم از این دور زمونه مگه گل قرمز به من هدیه ندادی که دادی توم یه شبا دلت ریخت به من تکیه ندادی که دادی مگه نفساتو به من هدیه ندادی چرا پس فرصت گریه ندادی