نوستالژیک مدلی

هنوزم جای انگشتات روی برگ های گلدونه گلدونی که تو این خونه همیشه تازه میمونه هنوزم عکس بیدارت تو قاب سرد چشمام تو که نیستی صدای تو مثل یه سایه همرام هنوزم بوف تنهایی نه می‌گِریه نه می‌خونه دل خوش باورم انگار تورو برگشته می‌دونه برای دفتر شعرم کلام تازه بودی تو برای اوج آوازم یه هم‌آوازه بودی تو ولی افسوس که این احساس فقط در سینه من بود نفهمیدم که دست تو سلاح تیز دشمن بود هنوز هم بوف تنهایی نه می‌گِریه نه می‌خونه دل خوش باورم انگار تو رو برگشته می‌دونه تو که نیستی دل من مثل گلای پرپره تو که نیستی همه جا گِریه با من همسفره تو که نیستی با دلم تک و تنها می‌شینم چشم‌های قشنگتو لای ابرا می‌بینم هی می‌خوام دست ببرم ابرا رو پاره کنم تا سحر نگات کنم غم‌ها رو چاره کنم تو که نیستی خونمون مثل یه قاب خالیه هنوز هم جای پاهات روی گل‌های قالیه بازم شب اومد منتظرت نشستم بازم صبح شد دیده هنوز نبستم بازم شب اومد منتظرت نشستم بازم صبح شد دیده هنوز نبستم من یه عمره چشم به راهم چشم به راه اون نگاهم تو بیا با اون نجابت پاک کنم گرد گناهم تو از طلوع صبحی تو شعر التماسم غبار راه دورت نشسته رو لباسم من از تن تو طردم خالی دست سردم کوه نمک تو چشمات پاشیده روی دردم الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه تو از نداری معلوم بشین رو خاک قلبم بیا به مقصد خود ببین چه پاک قلبم ببین چه پاک قلبم بیا که عاشق باشیم قلب شقایق باشیم برای عمر رفته فکر دقایق باشیم فکر دقایق باشیم الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه تو از نداری معلوم بشین رو خاک قلبم بیا به مقصد خود ببین چه پاک قلبم ببین چه پاک قلبم بیا که عاشق باشیم قلب شقایق باشیم برای عمر رفته فکر دقایق باشیم فکر دقایق باشیم الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه