تهران دلگیر

میشنون صدامو یه تهران دلگیر بیشتر از شعرام شده تهران دلگیر بیشرف چرا کل تهران دلگیره انگار نمیبینه تنها کسی که مونده برام حسی نمونده این زمونه یه سراب بی امونه که من چشام ندیدش شدم همه جا غریبه هربار مینویسم من شعر میگم کاشکی نشه آخرین شعر این نشه آخرین شب تو خواب دیدم میرم یه جا شبیه قبر از اون موقع نخوابیدم یجور شبیه هم هی میشه تهران کثیف تر چرا نمیمیریم میشنون صدامو یه تهران دلگیر بیشتر شعرام شده تهران دلگیر بیشرف چرا کل تهران دلگیره انگار نمیبینه تنها کسی که مونده شدم یه سینه سوخته چقد دلگیره خونه خدا نمیرسونه منو به آرزوهام تو رو به آرزوهات پروی آرزوهاش جلوم یه راه کوتاست الکی میدیمش طول فکر کردیم چیزی هست توش هر وری میری یجور عصبی میشی به زور همه چی به کیرمه تاریکی رفیقمه راضی نی به دیدنش آسیب دیدم این همه چرا نمیمیریم میشنون صدامو یه تهران دلگیر بیشتر شعرام شده تهران دلگیر بیشرف چرا کل تهران دلگیره انگار نمیبینه تنها کسی که مونده تهران دلگیر نی به شرط