گندم

‏از ریشه چیدی هر چی کاشتم ‏گرفتی از من هر چی داشتم ‏دردی که با رفتنت بزرگ شد ‏من اسمشو گندم گذاشتم ‏گندم که بیدونه نمیشه ‏پرنده بی لونه نمیشه ‏وقتی که قلبش جلد میشه ‏هیچ جا براش خونه نمیشه ‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد ‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد ‏من بغض کردم دل آسمون بارید ‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری ‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد ‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد ‏من بغض کردم دل آسمون بارید ‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری ‏می‌بینی این غمی که پیر زد تو خونمه ‏صدای ضربه‌های ریز استخونمه ‏برای این غمای کهنه من جوونم حیف ‏اینی که داره می‌ره ساده آره جونمه ‏این روزا خنده‌هامم خنده‌داره سرده ‏تموم فصلامم خزون و برگ زرده ‏این استخواره قلبو تیکه پاره می‌کنه ‏دلم تو کوچه مثل قلب تو رهگرده ‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد ‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد ‏من بغض کردم دل آسمون بارید ‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری ‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد ‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد ‏من بغض کردم دل آسمون بارید ‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری