مرثیه خوان

از بس که ملعون است دل دل مرده خویشم هم خسته بیگانه هم آزاده خویشم چون دل نیم شعر ندادنم که چه باشد چون دل نیم شعر ندادنم که چه باشد من مرثیه خوان دل دیوانه خویشم من مرثیه خوان دل دیوانه خویشم گلبانگ زشوق گل شادان توان داشت گلبانگ زشوق گل شادان توان داشت من ماه سرای گل افسانه خویشم من ماه سرای،گل افسانه خویشم چون دل نیم شعر ندادنم که چه باشد چون دل نیم شعر ندادنم که چه باشد من مرثیه خوان دل دیوانه خویشم من مرثیه خوان دل دیوانه خویشم ای چرخ فلک مرکب آمالم و دردم ای چرخ فلک مرکب آمالم و دردم خون موج زد خون موج زد از بخت بدان خرده خویشم ای قافله بدرود ای قافله بدرود سفر خوش سفر خوش به سلامت من همسفر مرکب طی کرده خویشم گویم چه امید چه نومید ندانم ندانم من مرثیه گوی وطن مرده خویشم من مرثیه گوی وطن مرده خویشم چون دل نیم شعر،ندادنم که چه باشد چون دل نیم شعر ندادنم که چه باشد من مرثیه خوان دل دیوانه خویشم من مرثیه خوان دل دیوانه خویشم