نازلی

نازلی بهار نازلی بهار خنده زد و ارغوان شکفت در خانه،زیر پنجره گل داد یاس پیر دست از گمان بدار گل داد یاس پیردست از گمان بدار با مرگ نحس پنجه میفکن با مرگ نحس پنجه میفکن بودن به از نبود شدن خاصه در بهار بودن به از نبود شدن خاصه در بهار نازلی سخن بگو نازلی سخن بگو نازلی سخن نگفت نازلی ستاره بود یک دم درین ظلام بدرخشیدو جستو رفت دندان کینه بر جگر خسته،بستو رفت نازلی سخن بگو نازلی سخن بگو نازلی سخن نگفت نازلی بنفشه بود گل دادو مژده داد که زمستان گذشتو رفت دندان کینه بر جگر خسته بست ورفت