بی سرزمین

از فال من تا خواب چشمات ابری و رعد کابوس من گرداب چشمات از این به بعد دیوار درد بی پرده هر شب همخوابمه حسی که برمیگرده هر شب تنها غمه اون خاطرات تقویم ما شد از روزگار هیچ وقت نگفتم اشتباه شد حتی یبار میلاد ما تو جشن بارون کی یادشه کی باورش میشد برامون عادی بشه من آرزو نکرده شمع ها رو فوت کردم نگفته هام کم نیست اگه سکوت کردم من موج عشقم اما پایان موج خاکه وقتی سیاهه فالم خرابه حال و آینده ندیده ترسناکه می سوزمو میسوزه پاییز میسازتم هم جنسمه هر روز پاییز پرطاقتم میرم ولی پای پیاده تنهاترین تقدیر من تعریف باده بی سرزمین