پوست شیر

قلبِ تو قلب پرنده پوستت امّا پوست شیر زندونِ تنو رها کن ای پرنده پَر بگــیر اون ورِ جنگلِ تن سبز پشتِ دشتِ سر به دامن اون ورِ روزایِ تاریک پشـتِ این شَبایِ روشن برایِ باورِ بودن جایی باید باشه شاید برایِ لمسِ تنِ عشق کســی باید باشه باید که سـرِ خستگیاتو به رویِ سینه بگیره برایِ دلواپســی هات واسه سادگیت بمیره حرفِ تنهایی قدیمی امّا تلخ و سـینه سوزه اولین و آخرین حرف حرفِ هر روز و هَنوزه تنهایی شـــاید یه راهه راهیه تا بی نهایت قِصّه یِ همیشه تکرار هِجرت و هـجرت و هجرت اما توو این راه که همراه جز هــجومِ خار و خَس نیست کسـی شاید باشه شاید کسی که دستاش قَفس نیست