سوز دل

سینه از آتش دل در پر جانانه بسوخت آتشی بود درین خانه که کاشانه تنم از دوری دلبر بگداخت سوخت جانم از آتش می رخ جانانه بسوخت سوز دل بین سوز دل بین که زدست اتش اشکم، که زدست اتش اشکم بنشست گوش بر در ز سرم می چو پروانه بسوخت چو پروانه بسوخت آشنایی نه غریب است که دلسوز من است آشنایی نه غریب است که دلسوز من است چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت چون خیال دلم از توبه که کردم بشکست چون خیال دلم از توبه که کردم بشکست همچو مال جگرم بی می و خامخواره بسوخت ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم خرقه از سر بدرآورد و به شکرانه بسوخت خرقه از سر بدرآورد و، به شکرانه بسوخت