پسران آجری

من اگه زخمی به دنیا اومدم دستم، اما حالا جنس مرحمه دلی که اون اولا شکسته بود حالا قلب عاشق یه آدمه من همون آدم تنهام که یه روز پشت پا زد به تموم غصه هاش سهم زندگیشو از دنیا گرفت از تموم گریه های بی صداش آره من اول قصه گم شدم اما تا آخر قصه اومدم همه این سفر دور و دراز لحظه آشتی من بود با خودم همه این سفر دور و دراز لحظه آشتی من بود با خودم یکی انگار تو دلم زمزه کرد چرا از پنجره ها دل میبری شهر رو از پنجره هاش میشه شناخت از نگاه ،بچه های آجری از نگاه بچه های آجر