تو یادم دادی

تو رفتی و من آغوشم که پر بود از تو شد خالی ستون کردم وجودم رو ،زیر یک سقف پوشالی هنوز از یاد تو سبزم ولی افسوس تنها شم یه لحظه با تو آبادم یه عمری سرد و متروکم تو یادم دادی از غصه نمیپوسم نمیمیرم من از آیینه با هق هق سراغت رو نمیگیرم تو یادم دادی از بارون به جز گریه نمیپرسم نجاتم دادی از این تن تو رگ هام بودی هم شانسم یه کم آغوشتو وا کن تا دعوت شم به خوابیدن تو یادم دادی ابری بودنو ، هرگز نباریدن بزار امشب کنار تو من از تشویش خالی شم تو بودی یاد من دادی که با تو خوب و عالی شم که با تو خوب و عالی شم تو یادم دادی از غصه نمیپوسم نمیمیرم من از آیینه با هق هق سراغت رو نمیگیرم تو یادم دادی از بارون به جز گریه نمیپرسم نجاتم دادی از این تن تو رگ هام بودی هم شانسم