کوچه یاس

یه روز تو کوچه باغی، به اسم کوچه ی یاس آتیش زدن به جون محضر عشق و احساس دل اونو شکستن غم تو دلش نشوندن هر آتیشی که بودش توی دلش سوزوندن کاری کردن که دنیا سیاه بشه به چشماش نمونه هیچ امیدی برای صبح فردا اون آدمای سنگدل حیا رو از رو بردن اونا که آخر کار چوب خدارو خوردن همونایی که خواستن از دنیا، سیر سیر شه با اون نگاه روشن توی یه لحظه پیرشه تو همون لحظه که خمیده دید یاسشو اون وقتی که شکستن شیشه ی احساس شو آهی کشید و افتاد نگاش به چشمای یاس اشکاشو دید و گفتش ای دنیای بی احساس ای دنیای بی احساس یه عمر که تو دنیا دنبال یک نشونی از قبر بی نشون بانوی آسمونی یه عمر که تو دنیا دنبال یک نشونی از قبر بی نشون بانوی آسمونی