به شونه های کی تکیه کنم

من تو حرفام نفسم عشقم گلم ،جایی نداشت دلم هیچ حسی به جز احساس تنهایی نداشت راه دلتنگی من ،به هیچ خیابون نمیخورد من قیافم به قدم زدن تو بارون نمیخورد به غرورم برمیخورد واسه کسی گریه کنم من چهارشونه به شونه های کی تکیه کنم خاطره نداشتم از صدای موسیقی و عکس کوچه ها رو نمیگشتم توی برف بدون چتر تا یه روز تو اومدی تو زندگیم عوض شدم به خودم تا اومدم با تو هم نفس شدم زندگیم حالا دیگه به تو بستگی داشت مگه میشد با تو سرکرد و بازم خستگی داشت نمیدونم که چی شد یدفه منطقی شدی گفتی که از اولم ،نباید عاشق میشدی گفتی که آخر راه ما از همدیگه سواس گفتی دستای من و تو خیلی وقته جداست فکر میکردم حرفاتو خب پس بگیری خیلی زود تو که دوست داری منو منی که چشمای تو بود به خیالم نرسید ،هیچ موقع تنهام بذاری حتی تو خوابم نمیدیدم یه روز بخوای بری میگفتی هیچکی ما رو نمیتونه جدا کنه حالا میگی هر کسی میتونه اشتباه کنه همه کاری کردم و تصمیم تو عوض نشد اما توی قلب من تصویر تو عوض نشد