نا مهربان

ای دو چشمت سبزه زارن گریه ات اشک بهاران میروم غمگین و نالان بهر من اشکی میفشان ای سراپا مهربانی ای نگاهت آسمانی در دل نامهربانت شوق ماندن مینشانی ترسم آخر در کنارم خسته و آزرده گردی با همه خوبی و پاکی در خزان پژمرده گردی میروم تا نشنوم آواز باران دو چشمت میروم چون می هراسم شعله ای افسرده گردی ای که در خوبی و پاکی چلچراغ آسمانی قلب سردم را چه بی حاصل به سویت میکشانی عاشق و چشم انتظاری پاک و روشن چون بهاری هر چه گفتم باورت شد حیف از احساسی که داری چشمه ای خشک و سیاهم خسته ای گم کرده راهم بگذر از من چون که دیگر زشت و سرتا پا گناهم ای که در خوبی و پاکی چلچلراغ آسمانی قلب سردم را چه بی حاصل به سویت میکشانی قصه ی تلخ مرا کاش از نگاهم خوانده بودی من گنه کارم تو خوب و مهربانی مهربانی