دریای تشنه

دل به لالایی چه بستی مرد می خوابد مگر شهر اگر خوابیده ، باشد! درد می خوابد مگر آنکه مُرد از تشنگی سیراب خواهد شد مگر اسم دریا را نوشتن آب خواهد شد مگر هرچه مرهم می گذارم بند می آید مگر ای وطن! خون تو از اروند می آید مگر قصه ی پُر غصه ات پایان نمی گیرد مگر پس دعاهامان چه شد ؟! باران نمی گیرد مگر غیر ما در این جهان کَس بَد نمی بیند مگر حال ما را آنکه می بیند نمی بیند مگر آنچه در دل داشتیم ابراز می گردد مگر آب از جو رفته ی ما باز می گردد مگر