Tehran Delgir

میشنون صدامو یه تهران دلگیر بیشتر از شعرام شده تهران دلگیر بیشرف چرا کل تهران دلگیره انگار نمیبینه تنها کسی که مونده برام حسی نمونده این زمونه یه سراب بی امونه که من چشام ندیدش شدم همه جا غریبه هربار مینویسم من شعر میگم کاشکی نشه آخرین شعر این نشه آخرین شب تو خواب دیدم میرم یه جا شبیه قبر از اون موقع نخوابیدم یجور شبیه هم هی میشه تهران کثیف تر چرا نمیمیریم میشنون صدامو یه تهران دلگیر بیشتر شعرام شده تهران دلگیر بیشرف چرا کل تهران دلگیره انگار نمیبینه تنها کسی که مونده شدم یه سینه سوخته چقد دلگیره خونه خدا نمیرسونه منو به آرزوهام تو رو به آرزوهات پروی آرزوهاش جلوم یه راه کوتاست الکی میدیمش طول فکر کردیم چیزی هست توش هر وری میری یجور عصبی میشی به زور همه چی به کیرمه تاریکی رفیقمه راضی نی به دیدنش آسیب دیدم این همه چرا نمیمیریم میشنون صدامو یه تهران دلگیر بیشتر شعرام شده تهران دلگیر بیشرف چرا کل تهران دلگیره انگار نمیبینه تنها کسی که مونده تهران دلگیر نی به شرط