من

می خوام شعر بنویسم تو ایفونمم می نویسم از قلم و کاغذم خبری نیست تازه این یکی هم مثه خونه خوبه رو بیت مغز در رفته می نویسم بعدا اقا نادر زیرشو عوض می کنه مگه داریم آقا نادر بریم من از اون دسته افراد رکم که رد داده مخم رو افکار پرم من متنفرم از جای بلند تو زیر زمینم با همکار گلم و امثال خودم با فردای دو رنگ و حرفای دو پهلو دردای کهن توی کارمم پر نا مردای گهن بدتر از اون ادما که همراه توان هم مال توام هم مال خودم هم مال مردم هم مال هنر قصدمه پیله هارو پروانه کنم هه به کمک مردای دورم من عاشق خونوادمم نداشتم حتی پول کارمم ولی سعی کردم سرپناه باشم من عاشق خونه ساختنم یه وقتایی بوده صاف نرم ولی خب از یه سری توله صاف ترم نور دوره ولی هنوز توی راهمم و من یه غول واسه غول اخرم ولی خب از یه سری توله صاف ترم من ندارم حال مهمونی فهمیدم چه حالی داره زندونی من و کار پنهونی یه جورایی خودمون اره کرم بودیم ندارم حال خندیدن فهمیدم که باخت داره جنگیدن می دونم دارم فاز بد میدم ولی خب یه سری چیزو تازه فهمی دم من با چشای بسته بیدارم من خسته از این ادما بس که می نالن من از درای بسته بیزارم حرفام به دردام بستگی دارن من ترکم آذری غیرتی جدی عادی هرکیم که بام طرف شد اغلادی گتدی یاتدی من زیر سوزن خوابیدم از دست یه سری تو زرد نالیدم فکر می کردم رو دست راه میرم نشد واسه همینم به دور دستا میرم عاشق تهرونم تو دردا و سرپا موندناش سرما و گرما بودناش مردا و از ما خوب تراش عاشق دلهره تو ترسا و لرزا خوندناش عاشق شعرامم که شب بخونم آروم برات زمزمه کنی با اون لبات اره صد رو دوست دارم من واسه تنها روندنا گریه هامو دوست دارم اشکای سرد با اون هوا بارون هوار داغون فرار دنیا ترس داره از داغون ترا زحمتامو دوست دارم خرج واسه فردامون دراد درس داره حرفامون برات اتاقمو دوست دارم تخت واسه تنها موندنا هی امی دوارم بلیط بخت واسه فردامون دراد من واسه کاری که نکردم هیچ موقع معذرت نمی خوام می دونم اگه غود نبودم زندگیم مزه بد نمی داد مغزه رد نمی داد و روبه روم یه پنجرست یه دیوار و یه فضایی که من دلم نمی خواد یه صدای خسته بنده بیکار من