Vatan

چو مرغِ پر شکسته ای چنان به غم نشسته ای که از گذارِ این زمان از این جدال خسته ای خزان زده به ریشه ات چه پاره پاره سینه ات سحر نشد شبِ سیه کجاست صبحِ روشنت ای مادر خسته نفس زخمیه تیغِ همه کس پرنده در کنج قفس وطن وطن وطن وطن بر باغ ما تبر مزن بر غنچه های بی کفن میسازمت با جان و تن وطن وطن وطن وطن از پشت این شبهای تاریکی میبینم آن فردای روشن را خاموش باد آن آتشِ ظلمی که گُر گرفت قلب تو و من را به خونِ تهمینه و بابک ها هر جای این میهن مطهر شد من سجده میکنم بر این خاکی که صد هزاران لاله پرپر شد ای مادر خسته نفس زخمیه تیغِ همه کس پرنده در کنج قفس وطن وطن وطن وطن بر باغ ما تبر مزن بر غنچه های بی کفن میسازمت با جان و تن وطن وطن وطن وطن ای مادر خسته نفس زخمیه تیغِ همه کس پرنده در کنج قفس وطن وطن وطن وطن بر باغ ما تبر مزن بر غنچه های بی کفن میسازمت با جان و تن وطن وطن وطن وطن