همین گوشه

داشتم فکر میکردم که هر چی هستمو ساختم تو سرم اهمیت نداره بودنم حتی سر سوزنم خیلی وسط باشم از دست میدم حتی همین گوشه رم اگه امن نیست هنوز فضا پس بهتره خیلی توش نرم واقعیت اینه که چیزی که نباید شده دیگه من یه آدم دیگه م چیزی دیگه از یادم‌ نمیره یه جا گفتم کورسو مقدار ایده آل امیده لعنت به این ایده آل که امون ما رو بریده شاید مشکلم اینه می خوام همش همه چی بهتر شه هر چی بیشتر می خورم باعث میشه بیشترم تشنم شه شاید وقتشه که بسپرم همه چیرو به سرنوشت شاید وقتشه که دست روزگار شکستم بده کاش یکی بیاد شکستم بده کاش یکی بیاد شکستم بده تقصیر من بود نشستم به دل کشتیم رو‌ آبه من نشستم به گل زخم دیروز شک فردا داده مکر فلک ما رو بر باد تن ندادم اما به درمان دادم به دردم جاش حق فرمان میدرخشه تو سینه م انگار ردپاهای جفای ایام وسوسه آدم مار حوّام مشکل خورده حتی خالقم بام خسته م از بس که گفتم به کرات غم نکاهید از حیات غمبار بشکنید تا توانید هنجار بی هراس از هیاهو و‌ جنجال من که در نیاوردم سر از کار بی جهت گشتم تو چرخ دوّار وسط آغوش دو پرستار چوب حق خوردم و خاک ادوار غنچه یخم تو قلب سرما شعله خشمم به کاخ ارباب فکر پروازم بی بلندا بی کم و کاست و بیم و بلوا مثل رازم تو دل معما فاش من مرگه تو حل شدن ها من منم بی تو و با تو تنها من منم میکنم بی تو در ما