هیچ

مثل یه آه سرگردون تو کلی گوش بی تفاوت برف رو قله های البرز که تاب گرما نیاورد مثل نتیجه یه کنکاش بدون حس و حال کاوش من هیچم مثل نهال بی جوونه که کنده شد یه‌باره از بن مثل اون کودکان در کوچ که لای موج ها شدن گم مثل تو بازی سیاست نظر توده های مردم من هیچم مثل فرصت تخیل توی بحران معیشت عزم گوینده اخبار واسه انعکاس حقیقت مثل اهمیت انسان توی پهنای طبیعت من هیچم ببین که اسب ما رمیده به دشت نغمه های مبهم نشسته صورت خیالم به تماشای نقش مرده ام چه خوش‌صدا و شاعرانه م اما بی زنم و گربه م من هیچم من هیچم…هیچم یک دو میکنم امتحان تا سبک میشم و میدم دل به باد حرف میزنم با تته پته هام حتی هی نگا! دنبال اشتبام تولد جبر زندگی دلبخواه بگو تو میری یا بالا؟ ترس از عمق داری یا ارتفاع؟ یا خود انتخاب؟ها؟ تو باختی چون مارمولکتو دیدی اژدها امان امان از حرف زور پرواز بلد نمیخواد نردبون تو نمی زنم از ترسشون و درنمیام کلا با عقلت جور میفروشم کبریت هنوز تو شهر چوب زدم قلم تو خون نوشتم زندگی بند موئه منو داغ دلم که سوخت بارون شو ببار یه ذره روم با من از راه بگو تا ابری شم از خورشید نمونده زردی شم از افسردگی اول به خشم رفتم از خشم بعد به انگیزه م منو بر نگردون به ریشه م منو رها کن از خاک این شهر منو بکن به باد بده عزیزم تا ببینی که قاصدک میشم من هیـ…چم