Na

(غوغا) میخواستن بشکننم از دلم روییده آزادی مال منه وقت من رسیده میخواستن بشکننم اما من باد بودم وزیدم از کنارتو بازم باهات طوفان شدم از بالا تا پایینت از فرهنگ و تاریخت از سنت و آیینت از بی دین و با دینت درگیر سلسله موی منی تو لابد گیر کرده لا چرخه ازهم پاشیده اقتصادت خدات برسه به دادت ریدم به مرید و مرادت به رهبرت و شاهت به کاخت و مقامت ...خدات برسه اخر شب رسید به ته روشن رشنو‌ سپیده زد قلیان از رو نمیره تن به زور ضحاک نمیده زن هی سرباز بچین بزن هی هر بار بگیر ببر دیگه هیچ چیزی نجاتت نمیده به زیر خاک کشید ضحاکو سپیده تش من به هر جوری کلاه رو کله ها میگم نه نه نه نه نمی دم باج به روسری، عمامه، تاج نه نه نه نه من به هر دوی ارباب و بنده هاش میگم نه تو صورت نوچه هاش میگم نه همه بگن آره من به جاش میگم نه نه نه نه (بهرام) زیر سایه سبز قصه ها شعر شبه که میده بهم صدا رنگ از رخم می پره از فرط ظلم سیاه می پوشم واسه زنده ها وای به حالت اگه جمع شه اجتماع که شروع ما میشه واسه تو انتها سفید می پوشیم یه دست همه به صف سایه صبح میشیم رو بدن برکه ها پیر و جوون زن و مرد باهامه هرکی هرجا شده طرد باهامه شاید زیر فشاره ادا درمیاره ولی میری تو می بینی دروناً باهامه شاید دادخواهه پی انتقامه شهروند پی حق انتخابه شاید نوجوونه پر اضطرابه اونه که ازم می خواد که بدم ادامه می خونه طوطی ما متفاوت کی میذاره سکه رو صورت حسابت؟ با کمال احترام متقابل این آخر راهه خدافظ لوتیای متظاهر مامور و معذورای تو رکاب لاشخورای با حجاب لب ساحل جز همین اسلحه که زیر عباشه من ندیدم تو راه امامتون مسافر من به هر جوری کلاه رو کله ها میگم نه نه نه نه نمی دم باج به روسری، عمامه، تاج نه نه نه نه می پوشم هر چی می خوام ناراحتی بذا دست رو چشات نه به ارشاد نه به ارشاد و اجبار نه نه نه نه نه من به هر جوری کلاه رو کله ها میگم نه نه نه نه نمی دم باج به روسری، عمامه، تاج نه نه نه نه من به هر دوی ارباب و بنده هاش میگم نه تو صورت نوچه هاش میگم نه همه بگن آره من به جاش میگم نه نه نه نه (الهام) از سردی مرده‌وار پیکر خاکی خودت رنج بکش ستاره تو اشک شکت افتاد درد بکش عیبی نداره تو انحنای شلاق هست یه شعر فریادتوتصورکن توی ذهنت تا رسم بشه لحظه‌ی اول اتفاق هولناک پشت همین پنجره تن لختشو توی خیابون انداخت از دست بره توپشت پرده‌ی امنت وایستاده‌ بودی خفه میکردی حنجره‌تو اون داد میکشید عربده میزد تا شاید درد از شهر بره واسه شماست این نقش باد کرده مثل اسب نر واسه شماست که گیرافتادین توی باتلاق نشر زرد واسه شماست این جسم باندپیچی از چسب‌زخم واسه شماست با شمام چه نابغه باشم چه نه اگه سر لبریز از شعرمو بلندکنم خنده‌رو از چشمت میگیرم محو میکنم بودنتو جای گلوله به پیشونیت بیشتر میاد هدف میگیرم صورتتو قیل و قال کن چک‌وچونه بزن واسه به دست اوردن آزادیت نقاب سادگیتو بردار پس میزنه خودخواهیت تورو از عقده‌ی درد پری سرشار از ناگفته‌ها از ابتذال انتظارو سکوت ترسناک ناله ها از بی بها بودن انسانیت از سقوط لحظه ها منم قاتل روحت شهروند ناخلف شهر مرده ها من به هر جوری کلاه رو کله ها میگم نه نه نه نه نمی دم باج به روسری، عمامه، تاج نه نه نه نه من به هر دوی ارباب و بنده هاش میگم نه تو صورت نوچه هاش میگم نه همه بگن آره من به جاش میگم نه نه نه نه