Parvaz

مثل شبایی که کم داره منو میفهمم هنو دوسم داره منو بیا تو اون آدم لج بازه نشو نمیخواستیم هیچ کدوم فردای کمو دوتا دیونه ساختیم به یادتم یادتو بمونه کاش این خودتم میدونی باختی این یه دنده بازیا میدونی راش نی نمیخواست پروازمو ببینه کوچیک کرد با حرفاش منو اونی که فرق داشت همون به جایی رسیدیم که نشناخت منو رفت هرجا میرم از تو یه نشونی هست یعنی وقتشه که خودتو برسونی پس حرفاش دلتو شکست دل به قول و قرارای تلفنی بست رفیق حالتای مستت کی بود از اون تهدیدا بگو قصدت چی بود روزای سختت کی موند کی حرفتو از رو صدا قلبت میخوند نمیخوام در گوشم بگی یواش با آدمای دور و ورت یکی نباش عادته دیر رسیدناش درست مثل همون سیگار کشیدناش داری هنوز یادگاریامو وقتی میشمری تموم جای خالیامو گاهی میسازی چه خاطراتی با اون گاهی فکر اینی که منو جا بزاری یا اون