Dobare Hastam

وقت نوشتنمه میام دو خط حس بگیرم یادم میاد اینطوری نمیشه مجوز بگیرم یا بایستی همش خودم رو سانسور کنم یا با دست خودم خودم رو از شانس دور کنم خب حرف دلمه مجوز بدن ندن پشت درن اونا که قبل ماها به در زدن دولت به من میگه که هرج و مرج کردم اما شکر که مادرم رو سر بلند کردم وقتی میبینم که آهنگای من رو میشنوه انگار که ذوق و شوقش از منم بیشتره دولت من مادرمه ازش حساب میبرم بگه نخون نمیخونم تا سه سال دیگه ام بگو با این بگیر و ببندا تو داری چه هدفی ببین منم برم میشم ما که هیچی نمیگیم باشه بگیم ساکت ولی من یه جونم که عاشق این خاکه من از اون دسته آدمام که زیر بار زور کمر خم نمیکنم در مسیر آرزوم من از اونام که با پاهای خسته در نمیرم آخرش حین تو فضای بسته بمیرم آخرش حین دفترم رو بگیرم ازم بگن نمیدیم تا وقتی با ما بشی هم نظر اما این قلم خرج خودشو در میاره پله آخرش نوشتن رو در و دیواره من از اون آدماییم که یکم کله خرم به هر قیمتی که شده باید برم سمت هدف نرنجیدم از کسایی که به من ضربه زدن مهم صدامه که میره به هر سمت وطن من از اوناییم که شب با گربه های محل وقت میگذرونم نه خوشگلای هول من از اونام که له شدم با مشت یا که لگد تنها دلیل پیشرفت پشتکاره فقط ما که شدیم بازداشت شدیم بازخواست تو این داستان شب نداریم یه ستاره تو آسمان تو دیگه چرا نمک میپاشی رو زخم بستم چرا راه میرم باید از اخم و تخم بترسم پشت سر خراب جلوم یه دره که بستست دارم با خونم مینویسم و زخم دستم منم مثل آدمای دیگه در آینده میرم اما شعرام هست پس نباید بمیرم