Admeyat

پیداست یه اتاق تاریک یک شمع که داره میشه باریک یک فکر درمونده پیر خوشحال چون قلب میشه خالی خالی از عقده های خلوت کابوس تنهایی سردرد مرد از غصه هام بگم من تا بشی با من تو همرنگ حرف از غصه ها زدم مادرو باز صدا زدم بغضم ترکید رفیق چ شبا که گشنگی کشید چ شبا که با تنهایی جنگید ما گرم ولی از سرما میلرزید اقوام لاشخورتر از قبل ولی هیچوقت از حرفا نترسید چون با خدا بودو هست بار بچه هاشم بست پدر پادشاست درست ولی مادر اونو از کینه شست درست وقتیکه انگیزه مرد سوق داد پدرو به انگیزه شوق خب گوش کن ورس بعد تا تموم شه این حس بد. از مادر کم ولی گفتم تموم از خاهر حرف پس تا تَش بمون وقتیکه زندگیم داشت میشد تموم رنگش کرد عین رنگین کمون اون سنگین میکرد تیرو تویِ کمون تا نده به سختیا با تیراش امون خاهر به این احساس میداد باوَرو راحت پای حرفاش میموند تا مرگ باید مانندش بود با درد تا شن زخما آهسته سرد. خلاصش کنم از من نگذر خاهرم بود واسم مرهم مرد بقیم که کلا گرگن اه اونا که داشتیم خوردن پَ شد وقت نیاز مردن سخت آدمیتم. که شد دلیل بحث تو میرسی بِ عرش اگه نکنی دیگری رو فرش تَش میشه شیرین اگِ باهم تو غم بریم ببین رفیق قرآن میگه با هم میشه حتی کوهم درید.