یادگار

[کورس] دلم نمیخواد بره من رو تنها بذاره بمون اگه خاطره که باهاش ابرها بباره آخه اون مسافره، هر موقع ماه شه کامل باهاش دارم یه ستاره، که ازش یادگاره یه ستاره، من رو تنها بذاره یه ستاره، هر موقع ماه شه کامل [ورس یک] دوباره تنهام، منم و فکرش نرفته از یاد، صورت و اسمش گذشته چند سال آشنائه حسش دل من دریاست، ساحله عشقش من یه بی نشونم وقتی بی بمونم بذار برات بخونم، بخونم شده عجب روزهای * از اون روز که من زدم قیدت رو پر اضطرابه، پر دو دلی هیچکی من رو بلد نمیشه مثل تو کاش شب ها نرم بالا کوکایین کاش این حرفام نشکنه دلت رو صبحش نندازم بالا کدئین که از من بره بیرون این حس * فکر تو توو سرم هی یه بند شاید باید توی آهنگ بهت بگم بعد این همه وقت نشد حس کم بگو دور من کشیدی کی یه خط میای تنها خوابم هر بار تنت داغه، شن های صحرا بینمون دو سه تا دریا ای * توو خالق مرزها میگی هنوز هم رد میدی از جون سیرم، مردن ترسی نه هر چی میگذره، عشقم بهت بیشتره شراب کهنه ان عشق های قدیمی مثل برگ ها توو باد با هم رقصیدیم همون پاییز که بعدش هم رو ندیدیم من نسخ چشم های پر روتم همه زیبا ان ولی کسی وحشی نی [کورس] دل اون میخواد بره من رو تنها بذاره بمون اگه خاطره که باهاش ابرها بباره آخه اون مسافره، هر موقع ماه شه کامل باهاش دارم یه ستاره، که ازش یادگاره من یه بی نشونه ام وقتی بی تمو بمونم بذار برات بخونم، بخونم [ورس دو] پوست تنت مثل ابریشم میخوام هیچوقت دیگه نری از پیشم بشم خیره توو چشم های خوشگلت میشم آروم باعث میشه اهلی شم دلم ریشه نبوده تیشه عشق من حساسه دل شیشه زهر تو میکنه زنده ام میخوام بره توو شاهرگم این شعر پام وامیسته، پاش وامیستم پشتم در میاد حتی وقتی باهاش نیستم میگه نمیگیره نمیکنه باز کاریم نه از این عزیزم نمیشه رفت بالا بیشتر وقتی اومدی بودم من یه روح پشتتم تا ابد من مثل کوه فقط تو راستی همه دروغ زیبا و سرکشی، شعر فروغ زندگیم شب بود، اون شده ماهش میاد و غم و غصه دوره راهش هیچ جوره نمیشم سیر ازش میشم خمار اون تن داغش دامش برام عین رهایی سرش میجنگم با همه تنهایی وقتی با منه، تنهاییم سه تایی شروع عشق و این شاعر روانی [کورس] دل اون میخواد بره من رو تنها بذاره بمون اگه خاطره که باهاش ابرها بباره آخه اون مسافره، هر موقع ماه شه کامل باهاش دارم یه ستاره، که ازش یادگاره من یه بی نشونه ام وقتی بی تمو بمونم بذار برات بخونم، بخونم