Az Doost Dashtan

اﻣﺸﺐ از آﺳﻤﺎن دﻳﺪﻫٔ ﺗﻮ روی ﺷﻌﺮم ﺳﺘﺎره ﻣﻰ ﺑﺎرد در ﺳﻜﻮت ﺳﭙﻴﺪ ﻛﺎﻏﺬﻫﺎ ﭘﻨﺠﻪ ﻫﺎﻳﻢ ﺟﺮﻗﻪ ﻣﻰ ﻛﺎرد ﺷﻌﺮ دﻳﻮاﻧﻬٔ ﺗﺐ آﻟﻮدم ﺷﺮﻣﮕﻴﻦ از ﺷﻴﺎر ﺧﻮاﻫﺸﻬﺎ ﭘﻴﻜﺮش را دو ﺑﺎره ﻣﻰ ﺳﻮزد ﻋﻄﺶ ﺟﺎودان آﺗﺶ ﻫﺎ آری آﻏﺎز دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺎﻳﺎن راه ﻧﺎﭘﻴﺪاﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن دﮔﺮ ﻧﻴﻨﺪﻳﺸﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ زﻳﺒﺎﺳﺖ از ﺳﻴﺎﻫﻰ ﭼﺮا ﺣﺬرﻛﺮدن ﺷﺐ ﭘﺮ از ﻗﻄﺮه ﻫﺎی اﻟﻤﺎس اﺳﺖ آﻧﭽﻪ از ﺷﺐ ﺑﻪ ﺟﺎی ﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪ ﻋﻄﺮ ﺳﻜﺮور ﮔﻞ ﻳﺎس اﺳﺖ آه ﺑﮕﺬار ﮔﻢ ﺷﻮم در ﺗﻮ روح ﺳﻮزان و آه ﻣﺮﻃﻮﺑﺖ ﺑﻮزد ﺑﺮ ﺗﻦ ﺗﺮاﻧﻬٔ ﻣﻦ آه ﺑﮕﺬار زﻳﻦ درﻳﭽﻬٔ ﺑﺎز ﺧﻔﺘﻪ در ﭘﺮﻧﻴﺎن روﻳﺎﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﺮ روﺷﻨﻰ ﺳﻔﺮ ﮔﻴﺮم ﺑﮕﺬرم از ﺣﺼﺎر دﻧﻴﺎﻫﺎ داﻧﻰ از زﻧﺪﮔﻰ ﭼﻪ ﻣﻰ ﺧﻮاﻫﻢ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ ﺗﻮ ﭘﺎی ﺗﺎ ﺳﺮ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﻰ ﮔﺮ ﻫﺰار ﺑﺎره ﺑﻮد ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺗﻮ ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺗﻮ آﻧﭽﻪ در ﻣﻦ ﻧﻬﻔﺘﻪ درﻳﺎﻳﻴﺴﺖ ﻛﻰ ﺗﻮان ﻧﻬﻔﺘﻨﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺗﻮ زﻳﻦ ﺳﻬﻤﮕﻴﻦ ﺗﻮﻓﺎﻧﻰ ﻛﺎش ﻳﺎرای ﮔﻔﺘﻨﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺲ ﻛﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰم از ﺗﻮ ﻣﻰ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺮوم در ﻣﻴﺎن ﺻﺤﺮاﻫﺎ ﺳﺮ ﺑﺴﺎﻳﻢ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﻛﻮﻫﺴﺘﺎن ﺗﻦ ﺑﻜﻮﺑﻢ ﺑﻪ ﻣﻮج درﻳﺎﻫﺎ ﺑﺲ ﻛﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰم از ﺗﻮ ﻣﻰ ﺧﻮاﻫﻢ ﭼﻮن ﻏﺒﺎری ز ﺧﻮد ﻓﺮو رﻳﺰم زﻳﺮ ﭘﺎی ﺗﻮ ﺳﺮ ﻧﻬﻢ آرام ﺑﻪ ﺳﺒﮏ ﺳﺎﻳﻬٔ ﺗﻮ آوﻳﺰم آری آﻏﺎز دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ اﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺎﻳﺎن راه ﻧﺎﭘﻴﺪاﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن دﮔﺮ ﻧﻴﻨﺪﻳﺸﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ زﻳﺒﺎﺳﺖ