کجا رفتم

حاجی  نمیدونم کجا رفتم این روزا من  فقط به خودم وصلم روزا تو لحضه همش با لبخند میریزه اشکام   شبا رو مصرف عَه رو این دودا فقط مغزم رفت خودمو پیش خودم شرمنده ام دنیام پیچدس مغزم رد.                  همچی برام مزه ش رفت عشق چیه داره میده قلبم ارور   من مردم صد بار رو فکم ترور   دستم یه رول  خندم ژکوند به این قافیه ها حاجی وصلم چطور ندارم جدیدا ترس از مرگ زوال همچی یهو از دستم رفت تو  خیابونام داشی پی رپم من انقد پخته شدم که مزم رفت چشمام بشته تخمم مسیرم همینجوری رفتم به بنبست رسیدم همه رفیقن کسیو دشمن ندیدم سر کس نموند حتی پشتم رفیقم با نوشتن شدم بیشتر پیر بیشتر فهمیدم شدم بیشتر تیز پیچ در پیچه تو این  هیچ در هیچ هیچکس پی  دید بیشتر نیس کارم شده فقط دلخوری ساختن دشمن چیه من به  خودی باختم همه دوروغو جلوم بد جوری بافتن با درون پوچه کلی دکوری ساختن دارم غرق میشم تو دریای اشکام کیرمم نیس بی سرمایی سرپام برامن فرق داره بهاره فصل هام خیلی وقته تو این سیاره تنهام کلمات بهم میده مزه سیگار با قلب خوابو با یه مغزه بیدار تا میخوام برم این ترسه میاد با قلم اشناهنم  از درک زیاد کلمات میده بهم  طعم چیا یه قلبه خواب یه مغز بیدار میخوام برمو این ترسه میاد با قلم اشنام از درک زیاد منو با شب اشتباه نگیر روزا هم تاریکن وقتی رویا می‌میره توو سکوت قدم می‌زنم با یه سایه شاید یه روز خورشیدم منو یادش بیاره دستامو بستی به گذشته، با طنابِ دود نفسمو گرفتی، گفتی اینجوری باید بود قصه‌هامو خورده خاک، دفن زیر پاهات هیچی نیست اینجا جز صدای اشباح توو آیینه فقط یه چهره‌ی مرده‌ یه گوزن زخمی که توو سکوت، گم‌شده‌س فرار نکردم، فقط موندم با درد توو قفس نبودم، ولی آزاد هم نه ــ سرد... حقیقتو گم کردم توو صدای جمع دنیا مث یه صحنه‌ست، همه بازیگرن ــ خنثی و کم من بازی نکردم، گم شدم توو نقشم یه گوزنِ بی‌پناه، با تیر توو شَکم منو با شب اشتباه نگیر روزا هم تاریکن وقتی رویا می‌میره توو سکوت قدم می‌زنم با یه سایه شاید یه روز خورشیدم منو یادش بیاره