Arghavan

[کورس – رها] دستامو ول کردش شاید تا یاد بگیرم پروازو خوب رها شم توو هفت آسمون از اشکام براش، میسازم یه دریا که پنجره های خونمون همه باز بشن رو به اون برگا همه، میریزن و فصلا میرن ولی نرفت از یاد هنوز درخت ارغوانمون توو سرما، توو برف و بوران تنها یه گوشه باز سرپاست هنوز درخت ارغوانمون [ورس یک – کوروش] بغضش یهو ترکید، سخته درد ترکشو خودت بگیرتم چند وقت حالت بهتر که شد منو هنوز همونم، دقیقاً برعکس تو ارغوان هیچوقت عوض نمیکنه که رنگشو اگه بدیم الآن اگه قیدِ همو زدیم به کسی چیزی نگی دادیم هر چی فحش بلدیم ما اگه همو زدیم، به کسی چیزی نگی مهم نبود، ساعت چنده انقد زد تا حالش بد شه جامون امنه، میدرخشه مث فیلما گم توو نقشمون با تو هر بارش اولین بار بود انگار رازمو پیشِ خودت نگه دارش قفلی میزدم میگفت ول کن دیگه آخه چشات ول کن نی که الآن نه پَ کِی خب دیگه بری نمیرسه بهم اکسیژن چجوری تونستی بکَنی و نفهمیدم کِی رفتی تو بهم گفتی بپر یهو یه دفعه دستمو ول کردی و [کورس – رها] دستامو ول کردش شاید تا یاد بگیرم پروازو خوب رها شم تا هفت آسمون از اشکام براش، میسازم یه دریا که پنجره های خونمون همه باز بشن رو به اون برگا همه، میریزن و فصلا میرن ولی نرفت از یاد هنوز درخت ارغوانمون توو سرما، توو برف و بوران تنها یه گوشه باز سرپاست هنوز درخت ارغوانمون [بریج] پَ موندی کجا نمیرسی چرا؟ چشام مونده به راه رفیق نیمه راه [ورس دو – کوروش] رو لبم، دَم به دیقه سیگار حسِ هیچی نبود یه روز قبلِ اینکه بیای شب میزدم، صبح افتری زیاد دنیا به چپم بود تا یه روز قبلِ اینکه بیای زندگیمم، مزه ای نمیداد تا یه روز قبلِ اینکه بیای فکر میکردم من تنگ نمیشه دلم تا یه روز قبلِ اینکه برم