دیوانه

دیوانه ی دیوانه ام مرا را رسان به خانه ای لولی وشِ مستانه ام مرا را رسان میخانه ای آماده ام تا چون بری با نور خود چشم مرا کاتش بود سهمم ز عشق شوری تو حیران مرا من نامدم اینجا به خود آورده ای سویت مرا آورده ای تا جان دهم بی پا و بی سر کن مرا ساقی بیا و جام ما هر دم ز می سیراب کن ای یار ما دلدار ما ، چشمی بر این بی تاب کن شمعی درون جان من می‌ سوزد و می سازدت میگردد و می چرخد او همواره می رقصاندت جانا مثال تو نبود در این ره دیوانگی میجویمت میجویمت در خانه ی بی خانگی هر کس که میداند تو را ، هر کو که میخواند تو را از هستی اش فارق شده ، مستانه میخواهد تو را