قرقاول

منم که سر شدم از عشق ولی دنیا چه میدونه که قرقاول تو این بن بست نمیتونه نمیمونه از این دلمرده گی هایی که دامن گیره من میشه یه راه خالی از رفتن منو میخونه همیشه چه غوغاهای آرومی که تو گوشم سرازیر شد همیشه برف و بارونش مثه کابوسه شبگیر شد منم که نیمه شب خسته به راهو میرم و میرم تو جشن پاک بارونی هنوزم مرد شبگیرم صدای خفته ی این شب مثه وحشت تو این بارون تو این تنهایی مفرط یه فریادی از این حیرون تو گفتن ها و رفتن ها همیشه آخرش تلخه کجا باید بمونه شب تو دنیایی که سر سخته دل من بی گناه اما به جرم عشق مجازاته نمیدونه نمی‌فهمه کجا قبله ی حاجاته دو تا دستای من خشکه به روی آسمون هر شب از این لحظه فراری شد چه بغضه تلخیه بر لب چه غوغایی چه طوفانی چه دریایی چه بارانی عجب غرق خودم میشم تو این مهمونیه بی جا تو این دنیای بی پایان واسه هر رنج و هر دردی واسه این غربت بی ذوق واسه هر غصه و مردی که از بیراهه ها اومد تو بیراهه بازم گم شد بازم موند و تلافی کرد بازم فردای مردم شد