Khoord

دوباره خیره به سقف اتاقمم نمیدونم بیدارم یا توی خوابمم من و این دست و پنجه نرم کردنم عادت کردم به عادت کردنم دیگه با خودم تو قمار کردنم کلی سنگینی توی دوشم گردنم هست که دورم کردنم ممکنه همین روزا بشکنم راحت شده از این کلمه ها دردم هر کاری هر کسی میدونست و کردم پی هر نوری که دیدم و رفتم تهش دیدم بازیچه مشتی از حرفم بعضی آدما روحمو کندن بارها رسیدم به آخر دفتر یدونه تو موندی وسط شهرم که بشه باهات راجب این چیزا حرف زد تو دود کرد رفت منو دوسم داشته باش که خوردم من این روزا نیست اصلا سر جاش عقلم واسه تو هرچند میدم جونمم بخوایی فقط میشه با تو گفت این چیزا رو خیره به پنجره توی اتاقمم نمیدونم بیدارم یا توی خوابمم نمیدونم آهنگای توی سرمو بسازم یا اون آهنگا بسازنم اونایی که دوسم دارن نگرانمن خیلی فکر میکردم قویم آهنم ولی منم فقط یه آدمم که ممکنه همین روزا بشکنم بحث مرگ و زندگیه هر شب دوست ندارم تو اون فکرام غرق شم محکم بغلم کن هر چند دستام واسه اون دستات سردن شده حالت طبیعیم سردم میخوام خودم پام ولی نمیکنه حرکت یدونه تو موندی وسط شهرم که بشه باهات راجب این چیزا حرف زد تو دود کرد رفت منو دوسم داشته باش که خوردم من این روزا نیست اصلا سر جاش عقلم واسه تو هرچند میدم جونمم بخوایی فقط میشه با تو گفت این چیزا رو