کال به گونلوم

روزی که پریشان شدی، روزی که به حقیقت پی بردی روزی که از دلتنگی به ستوه آمدی، بیا بیا، ای آینه عمرم؛ بیا، ای پارهای از دل من بیا، ای یادگار عشق بگو چه کسی درکم خواهد کرد؟ بگو چه کسی تاب خواهد آورد؟ این فاصلهای را که میان ماست؟ شاید من خودم یک دروغم؛ هزار و یک بار جستوجو کردم برای هر خشکسالی آمادهام با حال و روز درهمشکسته عشق، با چهرههایش احساس گناه میکنم این پیام را برای همه عاشقان بفرست تا آنها چنین نکنند وجود مهربانیات را نشان بده و اصالتت را به نمایش بگذار تو میدانی که چطور از عشق سوختم؛ به آنها بگو نسوزند بمان ای دل من، سر جای خودت بمان و کمی درنگ کن بیا زمین و آسمان را به لرزه درآوریم یک بار هم که شده بیا و به این قلب کمی امید بده بیا تا از این عشق لذت ببریم