Nostalgic Medley

هنوزم جای انگشتات روی برگ های گلدونه گلدونی که تو این خونه همیشه تازه میمونه هنوزم عکس بیدارت تو قاب سرد چشمام تو که نیستی صدای تو مثل یه سایه همرام هنوزم بوف تنهایی نه می‌گِریه نه می‌خونه دل خوش باورم انگار تورو برگشته می‌دونه برای دفتر شعرم کلام تازه بودی تو برای اوج آوازم یه هم‌آوازه بودی تو ولی افسوس که این احساس فقط در سینه من بود نفهمیدم که دست تو سلاح تیز دشمن بود هنوز هم بوف تنهایی نه می‌گِریه نه می‌خونه دل خوش باورم انگار تو رو برگشته می‌دونه تو که نیستی دل من مثل گلای پرپره تو که نیستی همه جا گِریه با من همسفره تو که نیستی با دلم تک و تنها می‌شینم چشم‌های قشنگتو لای ابرا می‌بینم هی می‌خوام دست ببرم ابرا رو پاره کنم تا سحر نگات کنم غم‌ها رو چاره کنم تو که نیستی خونمون مثل یه قاب خالیه هنوز هم جای پاهات روی گل‌های قالیه بازم شب اومد منتظرت نشستم بازم صبح شد دیده هنوز نبستم بازم شب اومد منتظرت نشستم بازم صبح شد دیده هنوز نبستم من یه عمره چشم به راهم چشم به راه اون نگاهم تو بیا با اون نجابت پاک کنم گرد گناهم تو از طلوع صبحی تو شعر التماسم غبار راه دورت نشسته رو لباسم من از تن تو طردم خالی دست سردم کوه نمک تو چشمات پاشیده روی دردم الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه تو از نداری معلوم بشین رو خاک قلبم بیا به مقصد خود ببین چه پاک قلبم ببین چه پاک قلبم بیا که عاشق باشیم قلب شقایق باشیم برای عمر رفته فکر دقایق باشیم فکر دقایق باشیم الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه تو از نداری معلوم بشین رو خاک قلبم بیا به مقصد خود ببین چه پاک قلبم ببین چه پاک قلبم بیا که عاشق باشیم قلب شقایق باشیم برای عمر رفته فکر دقایق باشیم فکر دقایق باشیم الهی غرورت حریم خونه باشه تو باغ دل تو هزار جوونه باشه هزار جوونه باشه