کلافه

برو، اگر می‌خواهی بروی دلت را به راحت‌طلبی نسوزان این کلافگی را بهانه مکن دل را بکن، از این خاطره‌ها که چون آب، بی‌رنگ و بی‌راه رفتند خیال کن که هرگز همدیگر را ندیدیم حتی در خواب، حتی در سایه‌ای از خیال راحت برو، که اشک من نه قطره‌ای برای رفتن دارد نه نگاهی برای ماندن فقط می‌خواهد پشت گام‌هایت بریزد تا بدانی که رفتن، پایان من نیست من از همان ابتدا می‌دانستم که تو مسافری از اول راه و من فقط ایستگاهِ گذری بودم برای لحظه‌ای که تو خسته باشی شاید هیچ‌وقت نفهمیدی که بی‌آنکه چیزی بگویی تو را به دست خدا سپردم تا بی‌خداحافظی نروی تا غمِ راهت، بر دوشِ من نماند نمی‌دانم می‌مانم یا می‌روم شاید همین‌جا، در همین ایستگاه به مقصد رسیده‌ام بی‌آنکه خود بدانم