ناخدا

همون موج دریای چشم تو بود‌ منو از زمین و زمان دور کرد به دریازدن کار قلبم نبود منو موج چشم تو مجبور کرد با حالی که طوفان چشم تو داشت نفهمیدی اصلا منو باد برد یه‌جایی تو چشم تو ساکن شدم که ساحل منو کامل از یاد برد می‌دونستم اینجوری عاشق‌شدن می‌تونه یه‌روزی شکستم بده مشخص بود اصلا قراره چشات ته قصه‌مون کار دستم بده‌ ‌ حالا انزوایی که سهمم شده دلیلش همون عشق بی‌مَنطِقه رو دریای طوفانی پارو زدن نتیجه‌اش شکستِ دلِ قایقه‌ ‌ یه‌جوری شکستم که شاید دیگه تا فردا همین تیکه‌ها غرق شه منم ناخدایی که رو عرشه‌یِ خود کشتی می‌مونه تا غرق شه‌ ‌ یه‌جوری شکستم که شاید دیگه تا فردا همین تیکه‌ها غرق شه منم ناخدایی که رو عرشه‌یِ خود کشتی می‌مونه تا غرق شه