بیانیه کارناوال

[اینترو] پس رامبد جان من از، جهان شروع میکنم و میرسم به نقطه ای که امروز اینجا درش ایستادیم [ورس یک] جهان امروز، یه جهان گسستست هیچ تعریف یک پارچه ای نداره شرق، این حافظه عظیم هنری که کلافه و خستست و به فکر بازیابی واقعیتاشه و غرب، قدرت، فناوری، رسانه موفق تحمیل میکنه و به فرم و محتواش جامعیت داده در وضع کنونی و این افراط دو دسته هنر یا محکوم میشه به تکرار گذشته یا در لایه ای از مصرف گرایی با مصداق مختلف عمق، فدای سرعت میشه برای چشم های بهت زده اما ایرانی که ما درش ایستادیم این معجون متفاوت همیشه به بهترین شکل ممکن راه حل کمبودش رو شناخته همیشه راوی نجوا و زمزمه ای بوده که از روی خودش بافته چیزی که نه غرب شنیده نه شرق حرف زده ضد مضمون متعارف این استعداد ابزارش رو میکنه با موج نو اصلاح مداوما کرده یه مهم رو احیا چون روح زمانه همیشه این ظرفیت رو به موقع هلش داد اون نغمه آهسته خودش رو هی ساخت و خودش رو هی ساخت تا که بالاخره رسیده به امروز و توو خلاقیت ذهن ما هم خودش رو انداخت ما خوشبختیم، به ما شده چون الهام به شکل ویژه ای، ایده ای با بافت کنش و اقدام که تولد متفاوت و نوع خاصی از شوئه و اجراست اثر، مخاطب اثر، خالق اثر سه راس مهم صاحب نظر هم تابع هم ان، هم واسطه گر ان میکنه این شاکله زاده بشر از هنر، به فرهنگ، به جامعه سفر تا بده ثمر این یه محبته، فرصته یعنی برگزاری یه رویداد هنری مفصل منسجم همزمان با تمرین اجتماعی صلح آمیز و کنجکاوی یک سخنور مستقل با باز تعریف مولفه های این مثلث منحصر شده منتج به یه طرح مشخص و مُدَوَن مطمئن به اسم کارناوال دیگه هنرمند فقط یک ارائه کننده نیست چون دعوت میکنه به جدال هنر بری تا که به چالش بکشه نگاهش رو هر سری اونم توسط کی؟ تماشاگری که قطعا کرده ملاکش رو خط کشی و تقلیل نمیره به فقط تشویق و صدای بلند جیغ تماشاگری که شاید فاقد تخصص هنری باشه اما گرایش و طرز دیدش مهمه که این ادیت زدایی به جائه و منطقی [اوترو] خانم ها، آقایان امیدوارم از کارناوالتون لذت ببرید به افتخار خودتون