مقصود تویی

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو هرجا که روم پرتو کاشانه تویی تو در میکده و دیر که جانانه تویی تو مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه اس به جز آنچه تو خواهی من چه باشم ز توست ار شادمان و گر حزینم تو بودی اوّل و آخر تو باشی تو به کن آخرم از اولینم من از عالم تو را تنها گزینم روا داری که من غمگین نشینم من از عالم تو را تنها گزینم روا داری که من غمگین نشینم سیر نمی‌شوم ز تو ای مه جان فزای من جور مکن جفا مکن نیست جفا سزای من آمد دی خیال تو گفت مرا که غم مخور گفتم غم نمی‌خورم ای غم تو دوای من من از عالم تو را تنها گزینم روا داری که من غمگین نشینم من از عالم تو را تنها گزینم روا داری که من غمگین نشینم چه نزدیک است جان تو به جانم که هر چیزی که اندیشی بدانم تو را هر کس به سوی خویش خواند تو را من جز به سوی تو نخوانم چه نزدیک است جان تو به جانم که هر چیزی که اندیشی بدانم تو را هر کس به سوی خویش خواند تو را من جز به سوی تو نخوانم من از عالم تو را تنها گزینم روا داری که من غمگین نشینم من از عالم تو را تنها گزینم