طبیب

[ورس اول] گذشتی از روز و شبت برای درد مردمِت سفید شدن موهات مثل روپوشِ سفید تنت یه تیکه از خودِ خدا تو دردمو شدی دوا چرا نخونمت؟ چرا؟ چرا؟ [هم‌خوان / کورس] امیدِ قلبِ ناامید حالِ بدو به جون خریدی تو هر شرایطی رسیـدی تو اسـمشو بذار طبیب امیدِ قلبِ ناامید حالِ بدو به جون خریدی تو هر شرایطی رسیـدی تو اسـمشو بذار طبیب [ورس دوم] تو دادی همه جوونیتو به پامون شدی امید همه بعد خدامون دلت که صافه مثل قطره بارون بعضی آدما انگار از آسمونن انگاری دوای هر دردو می‌دونن یه جون تازه واسه تن نیمه‌جونن [هم‌خوان / کورس] امیدِ قلبِ ناامید حالِ بدو به جون خریدی تو هر شرایطی رسیـدی تو اسـمشو بذار طبیب امیدِ قلبِ ناامید حالِ بدو به جون خریدی تو هر شرایطی رسیـدی تو اسـمشو بذار طبیب