Roozegare man

تصویر روزگار من منظره غروبه که هر کسی یه تیکه سنگ به شیشه هاش بکوبه که بعد هر شکستنی بگم که آخریشه چیزی نمونده پس بزن بدتر ازین نمیشه الان که افسردگیا روحمو دوره کرده چقدر دیگه دلم باید دنبال تو بگرده اگر میبنی الان اسیر پنجه روزگار نامردم اگه هر شب مثل دیونه ها دارم دنبال تو می گردم دارم از خودم می پرسم حالا که آواره کوچه دردم چرا وقتی از هم جدا شدیم به این لحظه فکر نمیکردم اگر میبنی الان اسیر پنجه روزگار نامردم اگه هر شب مثل دیونه ها دارم دنبال تو می گردم دارم از خودم می پرسم حالا که آواره کوچه دردم چرا وقتی از هم جدا شدیم، به این لحظه فکر نمیکردم تا کی باید تا زنده ام، هر لحظه رو بمیرم سراغ کی برم، کجا سراغتو بگیرم با یه اشتباه ساده که افسوسشم هنوزم بابت این جدا شدن تا کی باید بسوزم الان که افسردگیا روحمو دوره کرده چقدر دیگه دلم باید دنبال تو بگرده اگر میبنی الان اسیر پنجه روزگار نامردم اگه هر شب مثل دیونه ها دارم دنبال تو می گردم دارم از خودم می پرسم حالا که آواره کوچه دردم چرا وقتی از هم جدا شدیم به این لحظه فکر نمیکردم اگر میبنی الان اسیر پنجه روزگار نامردم اگه هر شب مثل دیونه ها دارم دنبال تو می گردم دارم از خودم می پرسم حالا که آواره کوچه دردم چرا وقتی از هم جدا شدیم، به این لحظه فکر نمیکردم