Sarzamine Yakh +18

میدونم که برای تو هم پیش اومده خنده هات درد داشته درد رفیق حسودی نکن به تنهایی من وقتی تو دنیای سگی فقط کم داریم یه قبر دفتر شعرت هم میشه نقاشی درد بیا ببرمت به روز های جنجالی من رفیق هامون برق دنیا رو دیدن و کور شدن مجبورم از خودم دیگه این جمع رو دور کنم خودمو خُرد کنم و برم تا حال بغض خودکارم و در بیارم و بشم تو واژه گم روو همه ی کتاب های قفسه خاکه چیزی که برام مونده یه نفس پاکه بابا با اون که ازم دوری هستم به یادت پسرت تازه در اومده از لجن کامل یادمه آخرین بار که سر قبرت بودم گریه میکردم و میگفتم از درد سر و روحم وقتی رفتم از این مملکت توو زرد چیز های زیادی دیدیدم و ذره ذره سوختم تنها ، با طرفدار هایی که مثل خود من پرغمن با رویا های رنگارنگی که خیلی هاشون مال ما نیست و رپ واسه ما ها شده خطر رپ پشت رپ یه میلیون هم نمیفهمن من واسه اینکار لعنتی تو زندونم کشیدم درد مردممون دیگه به میمونم نمیخندن اگه کل دنیا جلوشون بسوزن یه بیننده اند این جماعت از زندگیشون بگیرن درس؟ حرف های ما چرته بگی میگن شنیدم رپ دخترا و پسرا دنبال سکس و مواد همین چیز ها میکنه معنی این شعر و محال مادر پدر های فقیری که کار میکنن تا اینجوری با رویای بچه هاشون روبرو شن مثل همه منتظر روز خوبن و کنار گرمای بخاریشون تو خونه موندن منتظر خبر های رادیو نشستن تا شاید قهرمان هاشون بازی رو ببرن درگیر غذاشون و چایی و یه قندن نمیخوان معنی شب تاریک رو بفهمن اگه اومدی سر زدی به من و خنده دیدی تو سرزمین من بدون خنده ها ظاهر لحظه هاست تو نمیدونی هر دقیقه من و ما چی میکشیم تو سرزمین یخ (عرفان پایدار) نمیدونی چی میگذره تو قلب ما تکست آهنگ پیشرو و عرفان سرزمین یخشیش صبحه پیشونیم از عرق خیس پاشو پاشو بنویس بشه ورقه خیس نه از سانسور خبری نیس حتی اگه سر رو بزنی با تبر تیز سببش چیست ، عوض مرحله زیست مگه دل خوش و جیبت پر و آزادی نیست تا وقتی فکرت تو حبس باشه آزادی نیست نسل سوختمون هم برات آزاری نیست و هی میگن موزیک هامون بازاری نیست آخه از جنس ما توو هیچ بازاری نیست و مثل شعر هامون کالایی نیست چرا همه خوابن آخه لالایی نیست و بابایی نیست که ببرت بالای لیست اینجا شک میکنی که شاید بالایی نیست برگ سبز پمپ به تپش نبضت بیشتر در بیاری بیشتر بره رو قرضت این زندگی نداره ارزش عمری چاه میکنی و آب نمیده هرگز اونجا میگن یادت رفت زبان فارسیت اینجا یکی میبینن تو رو با “اٌساما”عار نیست؟ دنیا میرونه و ما هم سوار تاکسیش انگار قول دادیم بریم هر راهی که راست نیست لاشخور هایی که رو تنشون یه روده راست نیست چهار فصل توی تیمت باشن یدونه پاس نیست دنیای دیوانه که شده برامون عادی چهار تا هوس کثیف چهار تا رویای مادی همینه که کابوس میبینم نابودم تو تابوت میشینم خودکارم رو میکُشم آروم میگیرم خالی میشم باز جون میگیرم نرم میکنم با دست و پنجه اولین خاطرم سال شصت و پنجه که سوختم و شعله خاموش نمیشه حالا میسوزه هر کی خورشید رو آغوش بگیره اگه اومدی سر زدی به من و خنده دیدی تو سرزمین من بدون خنده ها ظاهر لحظه هاست تو نمیدونی هر دقیقه من و ما چی میکشیم تو سرزمین یخ نمیدونی چی میگذره تو قلب ما