Vabaste +18

[ورس یک] آلوده به تو شدم مثل معتادی که سرنگ رو توو رگش تا ته میکنه مثل رپکنی که از ته دل رپ میکنه مثل سربازی که با جونش جنگ میکنه مثل مادری که بچش رو حمل میکنه مثل دختری که خاطرات رو دفن میکنه مثل بابایی که زندگیش رو جمع میکنه مثل رفیقی که واس رفیقش شر میکنه این شهر دیگه مثل قدیم هاش نیستش هر کی دلش میگیره اینجا از ایران میره روزگار * مرزهای مغزم رو توو دیروز گیرم، توو فردام حبسم رو میریزه اشک هام روو چادر مادر اون دستم رو گرفتش، پا شدش با من زمین بازی کردم من با خود داور چرا این همه آدم پا شده خوابن [کورس] دلم گرفته از نسیم این شهر دلم گرفته از تفسیر ایم غم دیگه دل من از این شهر بریده چرا کسی نیست که بهم بده امیدش دلم گرفته از نسیم این شهر دلم گرفته از تفسیر ایم غم دیگه دل من از این شهر بریده چرا کسی نیست که بهم بده امیدش [ورس دو] شاید دلتنگ روزهای رفتتی شاید دلتنگ شعرهایی که خط زدی شاید دلتنگ رابطه قبلی و شاید دلتنگ روزهای بعدیش جدید میاد و قدیم خاک میخوره دیگه هیچی جذاب نیست وقتی میفهمی که هیچکی همراهت نیست حرف هات رو خاک میکنن این مردم دیگه هیچی دوات نیست دراز کشیده روی بالش چشم ها خیس ولی باز اشک بهت میگه برو جلو دیگه نیست راه بازگشت این راه توئه پس باید بری تا تهش میتونم با حرف هام امید بسازم نه با تسلیم ناامید بسازم زندگی یا مرگ، حقیقت یا دروغ طلوع یا غروب، شروع یا فرود پر از آدم های شاکی پر عقده پر از آدم ها با فکرهای مُرده پر از فکرهایی که بیان نشدن پر از اونایی که همرنگ عوام نشدن [کورس] دلم گرفته از نسیم این شهر دلم گرفته از تفسیر ایم غم دیگه دل من از این شهر بریده چرا کسی نیست که بهم بده امیدش دلم گرفته از نسیم این شهر دلم گرفته از تفسیر ایم غم دیگه دل من از این شهر بریده چرا کسی نیست که بهم بده امیدش