آواز شور

دوش می آمدو رخساره برافروخته بود دوش می آمدو رخساره برافروخته بود تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود عزیزه من ها رسم عاشق کشیو شیوه شهر آشوبی جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود گرچه میگفت که زارت بکشم می دیدم که نهانش نظری با من دلسوخته بود جان عشاق سپند رخ خود می دانست جان عشاق سپند رخ خود، می دانست و آتش چهره بدین کار بر افروخته بود برافروخته بود ای یار گرچه میگفت که زارت بکشم می دیدم گرچه میگفت که زارت بکشم می دیدم که نهانش نظری با من دلسوخته بود که نهانش نظری با من دلسوخته بود دل بسی خون به کف آورد ولی، دیده بریخت ای خدا دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت اله اله که تلف کردو که اندوخته بود کفر زلفش ره دین می زدو آن سنگین دل کفر زلفش ره دین می زدو آن سنگین دل در پی اش مشعلی از چهره بر افروخته بود یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ، حافظ یارب این قلب شناسی ز که آموخته بود ز که آموخته بود