Avaze Shour

دوش می آمدو رخساره برافروخته بود دوش می آمدو رخساره برافروخته بود تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود عزیزه من ها رسم عاشق کشیو شیوه شهر آشوبی جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود گرچه میگفت که زارت بکشم می دیدم که نهانش نظری با من دلسوخته بود جان عشاق سپند رخ خود می دانست جان عشاق سپند رخ خود، می دانست و آتش چهره بدین کار بر افروخته بود برافروخته بود ای یار گرچه میگفت که زارت بکشم می دیدم گرچه میگفت که زارت بکشم می دیدم که نهانش نظری با من دلسوخته بود که نهانش نظری با من دلسوخته بود دل بسی خون به کف آورد ولی، دیده بریخت ای خدا دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت اله اله که تلف کردو که اندوخته بود کفر زلفش ره دین می زدو آن سنگین دل کفر زلفش ره دین می زدو آن سنگین دل در پی اش مشعلی از چهره بر افروخته بود یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ، حافظ یارب این قلب شناسی ز که آموخته بود ز که آموخته بود