آرام بخش

چقدر زخمی از دشنه روزگاری چقدر آه نگفته تو سینه داری به غیر از این آستین غریبی کجا بغض هامو رو باید بباریم غم ما تو هر سینه جا نمیشه به این سادگی ها دلی واه نمیشه دیگه هیچ لبخند آرامش بخشی حریف دل خسته ما نمیشه زمونه نفس های ما رو گرفته جای دستمو پایمون رو گرفته با این روز و شب های کابوس وارش نجگیده رویای ما گرفته خدایا غریبیم دریاب ما رو تو که میشنوی این همه ربنا رو برامون بارونی بفرست که شاید بباره بشوره غم روزگار رو یع شعریم از بیت اول تا آخر به جز چیزی رو گدا نکرده یه سازیم افتادیم کوشه تنها که هیچکی بهش اعتنا نکرده زمونه نفس های ما رو گرفته جای دستمو پایمون رو گرفته با این روز و شب های کابوس وارش نجگیده رویای ما گرفته خدایا غریبیم دریاب ما رو تو که میشنوی این همه ربنا رو برامون بارونی بفرست که شاید بباره بشوره غم روزگار رو