حوا

آمد و گفت روح بادم و رفت عطر او ماند روی یادم و رفت خود نفهمید در چه حالی بود گریه می‌کرد و گفت شادم و رفت آمد و گفت روح بادم و رفت عطر او ماند روی یادم و رفت خود نفهمید در چه حالی بود گریه می‌کرد و گفت شادم و رفت تکه های دلی که عاریه بود شعر کردم به عشق دادم و رفت باز حوا گذاشت سیبش را روی بار گناه آدم و رفت تکه های دلی که عاریه بود شعر کردم به عشق دادم و رفت باز حوا گذاشت سیبش را روی بار گناه آدم و رفت کم نیاورده بودم اما گفت از سر تو کمی زیادم و رفت