غربت

نخواستی پر بگیری با پرستوها از این غربت نمی خواستی رها باشی از این ترس و از این حسرت واسه ناباوری هایی که توو خوابت پریشونن واسه این باور خسته، شبایی که نمی مونن همیشه آخر قصه واسه ت حرفای غربت بود خودت دیدی که توو روزات چقدر شب های ظلمت بود شاید دیگه نشه اما... میتونی با خودت بازم بخونی نغمه ای از شوق، از عشق و دل و سازم من از تقدیر گذر کردم، یه جایی خونه دارم باز توو خوابه نیمه شب های پرستوهای نغمه ساز میتونم سر کنم بازم توو این دنیای بی تکرار ولی دیگه رها میشم، از این غربت شدم بیزار می رم تا خلوته رویا واسه این قلبه سرشارم پر از عشق و دل و گلبرگ.... دیگه از غصه بیزارم دلم واشد به روی نور، خدایی که منو دیده خودش از عمق احساسم همه حرفامو شنیده