آخرین شب تهران

چراغا خسته و خاموش تو خیابونای بی تو قطارا رد میشن اما نمیره دلم از این سو بوی بارونا میپیچه توی کوچه های خاموش صدای بغضی قدیمی میخرامه باز توی گوش آخرین شب تهرانه و من با خیال تو دوباره می زنم بیرون و بازم همنشینم با ستاره شبای تهران دوباره مثل یک تب بی صدا شد شهر من پر از سکوته مثل یک شعر رها شد جهان پر از سکوته مثل یک شعر رها شد کافه ها بستن و شب توی دود چراغا اسم تو مونده هنوز لای دفتر دریا هر پل از خاطره هام رد میشه بی مقصد دل من جا مونده انگار پشت شیشه ی برج ملت پشت شیشه ی برج ملت آخرین شب تهرانه و من با خیال تو دوباره می زنم بیرون و بازم همنشینم با ستاره شبای تهران دوباره مثل یک تب بی صدا شد شهر من پر از سکوته مثل یک شعر رها شد جهان پر از سکوته مثل یک شعر رها شد هنوزم عاشقه تهران مثل اون روزای سابق مثل بارونای زیبا پشت شیشه ی اتاقت